Zgłębianie indiańskiej duszy jest jak nurkowanie w kowadle – najczęściej boli od tego głowa.
Miały one wprawdzie
swoje konkretne zastosowanie (wojna włosko-etiopska, hiszpańska
wojna domowa, wojna japońsko-chińska), ale w istocie rzeczy
ustawodawcom chodziło o to, aby oddzielić Stany Zjednoczone
swego rodzaju murem od coraz bardziej niebezpiecznego w latach
30. świata. W dążeniu tym niektórzy politycy amerykańscy posu-
wali się tak daleko, że wzorem kongresmana Louisa Ludlowa
pragnęli w maksymalnym stopniu ograniczyć zakres władzy wyko-
nawczej w tych punktach, które dotyczyły spraw wojny i pokoju.
Pozostając pod silnym wrażeniem wydarzeń z lat 1935 - 37, zgłosił
on 10 stycznia 1938 r. w Kongresie projekt ustawy wprowadzają-
cej referendum przed podjęciem przez rząd decyzji w sprawie ja-
kichkolwiek zbrojnych wystąpień. Nie tylko sama treść tego pro-
jektu, ale także i to, że tylko stosunkiem głosów 209 do 188 został
on odrzucony, było w tym przypadku znaczące. Wydawało się, że
w okresie narastania groźby konfliktu światowego Amerykanie w
sporej swej części byli zdecydowani występować jedynie w roli
biernego obserwatora rozgrywających się wydarzeń.
W stosunkowo łatwej, a zarazem trudnej sytuacji znalazła się
administracja Roosevelta i prezydent osobiście, kiedy we wrześniu
1939 r. wybuchła w Europie wojna. Już 5 września prezydent ogło-
sił neutralność, co uznać należało za formalność, biorąc pod uwa-
gę samą sytuację. Ale w niej właśnie tkwił podstawowy problem
administracji. Oto po wejściu Wielkiej Brytanii i Francji do woj-
ny konflikt niemiecko-polski wychodził poza ramy starcia w jed-
nym z regionów świata. Rozpoczynała się de facto wojna świato-
367
wa. Obserwując zaś wcześniejsze wydarzenia w Europie (anschluss
Austrii, rozbiór Czechosłowacji w 1938 r., a następnie jej likwida-
cję w marcu 1939 r.), Roosevelt coraz bardziej nabierał przekona-
nia, że rozpoczęta 1 września 1939 r. wojna musi być postrzegana
w kategoriach ideologicznych, a nie tylko narodowych. W jego
opinii w Europie doszło do decydującego starcia faszyzmu z de-
mokracjami zachodnimi. Biorąc to zaś pod uwagę sądzono, że z
amerykańskiej perspektywy równie ważne było uchronienie swoje-
go kraju od wojny, co i państw europejskich od zmian ich syste-
mów społeczno-politycznych. Działania podejmowane przez admi-
nistrację w kolejnych miesiącach służyć miały realizacji obu tych
celów.
Już w listopadzie 1939 r. udało się prezydentowi - choć nie bez
znacznych oporów grupy izolacjonistycznie nastawionych człon-
ków parlamentu - doprowadzić do uchwalenia nowego Aktu neu-
tralności. Przywracał on zasadę cash and carry (wprowadzona ak-
tem z 1937 r., obowiązywała ty:ko dwa lata), co pozwoliło alian-
tom realizować zakupy materiałów wojennych w Stanach Zjedno-
czonych. W chwili uchwalenia tej ustawy USA, podobnie jak i in-
ne kraje zachodniej półkuli, otoczone były 450-kilometrową strefą
bezpieczeństwa, ustanowioną 3 października 1939 r. w czasie kon-
ferencji ministrów spraw zagranicznych państw amerykańskich.
Uchwalenie jej miało i ten praktyczny skutek, że znacznie rozsze-
rzało zakres działania US Navy.
Wydarzenia z frontu wojny w Europie: upadek Francji, Belgii i
Holandii, spowodowały, że oprócz przygotowań wojennych podję-
tych w kraju Stany Zjednoczone powoli zmieniały także swoją po-
zycję w układach międzynarodowych. Zdając sobie sprawę, że od
połowy 1940 r. ciężar wojny z Niemcami i Włochami skupi się na
Wielkiej Brytanii, administracja Roosevelta przystała na propozy-
cję zgłoszoną przez rząd brytyjski, by w zamian za odstąpienie
przez Anglię baz na Nowej Funlandii, Jamajce, Bermudach, wys-
pach Bahama, Trynidadzie i w Gujanie Brytyjskiej Stany Zjedno-
czone przekazały 50 niszczycieli do eskortowania konwojów atlan-
tyckich. Układ w tej sprawie oba rządy podpisały formalnie 3
września 1940 r. Miesiąc wcześniej Kanada (członek Brytyjskiej
Wspólnoty Narodów pozostający w stanie wojny z Niemcami) i
USA zawarły porozumienie o nawiązaniu współpracy wojskowej.
368
W ramach niej powołano organ planowania strategicznego, zwany
Stałą Wspólną Radą ds. Obrony (Permanent Joint Board on Defen-
se). Funkcjonowanie tej instytucji ułatwiało także koordynację
brytyjskich i amerykańskich planów zbrojeniowych, sama zaś Ka-
nada w okresie neutralności Stanów Zjednoczonych służyła jako
pośrednik w dostawach sprzętu wojskowego z USA do Wielkiej
Brytanii.
W końcu grudnia 1940 r., w trakcie jednego ze swych "kominko-
wych" radiowych spotkań z Amerykanami, Roosevelt ogłosił pro-
gram znacznej rozbudowy potencjału wojennego. Poprzez jego rea-
lizację USA miały stać się "Wielkim Arsenałem Demokracji".
Zgodnie z tą zapowiedzią w styczniu następnego roku do Kongre-
su wpłynęła ustawa zwana Lend-Lease BiII, która wprowadzała sy-
stem kredytów na zakup broni w USA przez państwa alianckie.
Pomimo opozycji ze strony różnych ugrupowań izolacjonistycz-
nych - w tym głównie Komitetu Ameryka Przede Wszystkim
(America First Committee) - ustawa została uchwalona przez
Kongres w marcu 1941 r. W kwietniu Stany Zjednoczone zawarły
układ z Danią o czasowym przejęciu kontroli nad Grenlandią, co
po zainstalowaniu tam baz morskich miało pozwolić na zwiększe-
nie zasięgu operacji eskortowych realizowanych już regularnie
przez US Navy na Atlantyku. W czerwcu tego samego roku od-
działy amerykańskie wylądowały na Islandii, zajmując wyspę w
celu wzniesienia baz i punktów zaopatrzenia dla konwojów atlan-
tyckich. Oprócz przygotowań wojennych, realizowanych w sferze
materialnej, administracja podejmowała także i te, które miały
służyć określeniu celu udziału Stanów Zjednoczonych w wojnie.
Niezależnie od stałych w tym czasie wystąpień Roosevelta, inter-
pretującego stosunek USA do poszczególnych wydarzeń, prezydent
formułował także ogólne cele wojenne. Występując w Kongresie 6
stycznia 1941 r. w sprawie programu Lend-Lease, prezydent okreś-
lił podstawowe prawa człowieka, jakimi według niego pozostawa-
ły: wolność słowa, wyznania, decydowania o sobie oraz wolność
od strachu. W obronie ich właśnie toczyła się w opinii Roosevelta
wojna. Rozwinięciem programu "Czterech Wolności" była Karta
atlantycka, przyjęta w czasie spotkania Roosevelta i premiera
Wielkiej Brytanii Winstona Churchilla, do jakiego doszło w
dniach 9 -12 sierpnia 1941 r