Zgłębianie indiańskiej duszy jest jak nurkowanie w kowadle – najczęściej boli od tego głowa.
Przykładowo: słowo "Piękne!" oznacza na ogół aprobatę, uznanie, podziw.
Kiedy jest jednak wypowiedziane ze specyficzną intonacją i w odpowiedniej
sytuacji, może oznaczać dokładnie coś odwrotnego, mianowicie: potępienie,
niezadowolenie, zdziwienie. Kontekstowe wskazówki interpretacyjne nie
ograniczają się jedynie do słów; także inne akty komunikacyjne są
interpretowane bardzo rozmaicie w różnych okolicznościach. Gesty, miny,
sposoby patrzenia na innego - to wszystko działa na poziomie świadomym i
nieświadomym. Mówimy o tym w celu podkreślenia niezwykle istotnej sprawy:
rozmawiając musisz pamiętać, że Twój rozmówca może zupełnie inaczej
interpretować Twoje wypowiedzi, niż byś chciał. Nie jest to wynikiem złej
woli, lecz naturalnych różnic psychologicznych między ludźmi. Miast się
gniewać, staraj się zrozumieć te różnice i przekraczać je dzięki budowaniu
"sprzężenia zwrotnego", rozwijaniu umiejętności dobrego słuchania i
doskonalenia prowadzenia płynnych rozmów.
Mówiąc jeszcze inaczej: dobry rozmówca prowadzi pewną formę obserwacji
sytuacji konwersacyjnej, starając się odpowiedzieć na pytanie: "Czy dobrze
odczytuję intencje drugiej strony? Co on chce mi powiedzieć? Co ma na
myśli?" Automatyczne interpretacje są zawodne, gdyż obciążone
egocentrycznym uznaniem, że przecież ja wiem doskonale, co się mówi, moje
interpretacje są zawsze trafne i słuszne, a gdy ktoś myśli inaczej, to jest
w błędzie. Podejście takie tworzy niedobry klimat negocjacyjny; podejście
realistyczne-nazwijmy je relatywizmem komunikacyjnym - tworzy dobry klimat
i dobrą atmosferę rozmów.
Skoro rozmowa stanowi sekwencję zachowań symbolicznych dwóch osób w celu
uzgodnienia działań i wiadomości, to warto nabrać nawyku liczenia się z
drugą stroną. Nawet gdybym był największym geniuszem, to nic mi z tego,
jeśli druga strona nie zostanie o tym przekonana. Może jeszcze lepiej jest
stwierdzić, że wystarczy jeden rozmówca niesprawny, by rozmowa się nie
kleiła, nawet wtedy, gdy drugi jest wspaniały. Jest to zawsze wydarzenie
międzyludzkie, zawsze dotyczy równocześnie różnych ludzi. Dobry negocjator
powinien doskonale znać reguły prowadzenia rozmów, by osiągnąć nie tylko
cel rzeczowy, lecz także budować dobre układy międzyludzkie. Przecież to
ludzie robią interesy, nie komputery, maszyny czy aniołowie.
Jak wspominaliśmy wcześniej, sytuacja negocjacyjna jest częściowo
konfliktowa ze względu na różnice interesów. Tym ważniejsze jest budowanie
klimatu ułatwiającego porozumiewanie się. Jednak nie jest łatwo podać
receptę na przyjazny klimat - łatwiej jest wskazać zachowania, których
pojawienie się wytwarza nastrój wrogości, rywalizacji.
Najważniejsze zachowania wyzywające, prowokujące napięcie:
- Zwracanie się do ludzi "po nazwisku" lub przezwiskami o negatywnym
znaczeniu.
- Przerywanie wypowiedzi innych w sposób gwałtowny, nietaktowny.
- Uprzedzanie wypowiedzi, złośliwe "zgadywanie", co drugi ma zamiar
powiedzieć ("Wiem doskonale, co chcesz powiedzieć").
- Przypisywanie rozmówcy ukrytych, złych zamiarów.
- Gwałtowne sprzeciwianie się, nieuprzejme zaprzeczenia.
- Słuchanie w taki sposób, by osoba mówiąca dostrzegła, że traktujemy ją
jako kłamcę, naciągacza.
- Wykorzystywanie uśmiechu w celu zdyskredytowania, zlekceważenia
wypowiedzi rozmówcy.
- Okazywanie poirytowania wypowiedziami, zachowaniami, a nawet obecnością
rozmówcy.
Każdy z wymienionych rodzajów postępowania jest szkodliwy dla
komunikacji. Można oczywiście postępować w opisany wyżej sposób, lecz
trzeba pamiętać o konsekwencjach, a konsekwencje będą negatywne - nastąpi
wzrost napięcia i gotowości do walki, kłótni.
Jednym z trudniejszych elementów rozmowy jest wyrażanie krytyki oraz
negatywnych opinii o rozmówcy. Tutaj zalecane jest jak najdalej idące
opanowanie i staranne oddzielanie krytyki totalnej partnera od krytyki
danego, konkretnego zachowania, decyzji, posunięcia. Zakładamy, iż celem
kontaktu nie jest kłótnia, "wygarnianie sobie", lecz porozumienie.
Krytykując powinniśmy mieć na celu pomoc rozmówcy w modyfikacji czegoś, a
nie ulżenie sobie poprzez otwartą napaść. Nawet w rodzinnych kłótniach
można tak właśnie postępować.
Warto rozróżnić dwie zupełnie odmienne formy krytyki: Komunikat Ja i
komunikat Ty. Dajmy przykład:
Ty: "(Ty) natychmiast zrezygnuj z tych planów!"
Ja: "Gdy słyszę o twoim planie wypłat za godziny nadliczbowe (konkretne
zachowanie), czuję w sobie niepokój (uczucie), gdyż nasza firma miała z tym
masę problemów (przewidujemy efekt)".
Czym się różnią te dwa typy komunikatów? Obydwa zawierają negatywne
odniesienie do planów zgłaszanych przez drugą osobę. Jednak od strony
komunikacji zbudowane są zupełnie inaczej. Komunikat Ty zawiera jeden
element - generalną krytykę i ogólny nakaz rezygnacji. Inne typowe
komunikaty Ty - to uogólnione oceny ("podły", "idiotka").
Wypowiedzi Ty uważa się za destrukcyjną formę zachowania, gdyż wbrew
pozorom nie mają charakteru informacyjnego. Po ich odebraniu adresat nie
bardzo wie, co miałby zmienić, żeby zadowolić nadawcę. Powiedzmy, że nasz
odbiorca określa nas w pewnej sytuacji nieżyczliwym okrzykiem: "Ty
ofermo!". Czujemy się źle, ale nie możemy wiele zrobić. O co mu chodzi? -
zastanawiamy się. Natomiast komunikat Ja zawiera konkretne wskazówki, jest
wysoce informacyjny. W wariancie idealnym zawiera trzy elementy:
wskazanie konkretnego zachowania,
uczucie wyzwalane przez to zachowanie,
skutek, czyli przewidywane efekty.
W przytoczonym wyżej przykładzie konkretnym zachowaniem był plan wypłat,
uczuciem - niepokój słuchacza, a przewidywanym skutkiem - dalsze trudności
przedsiębiorstwa. Otrzymawszy taki pakiet informacji adresat wie dokładnie,
co się nie podobało, i jeśli uzna to za wskazane, będzie się mógł
ustosunkować do zgłoszonych zastrzeżeń. Komunikat Ja jest konstruktywny w
tym sensie, że nie oskarża, nie obwinia drugiej strony w abstrakcyjny,
ogólnikowy sposób, ale rzeczowo informuje. Im częściej będziemy stosowali
ten sposób zgłaszania naszych zastrzeżeń do innych, tym prawdopodobnie
lepszy będzie skutek, odpowiednia modyfikacja działania i lepsze układy z
"konwersacyjnymi kooperantami".
4.2.1 .
Klimat rozmowy
Syntetyczne dane dotyczące sposobów budowania klimatu korzystnego lub
niekorzystnego podajemy poniżej - zestawienie to pozwala szerzej rozpatrzyć
działania negocjacyjne